Karacabey Merinosu: özellikleri, verimi ve yetiştirildiği bölgeler

Kısaca

• Karacabey Merinosu, Alman Et Merinosu ile Kıvırcık'ın melezlenmesiyle elde edilmiş, Güney Marmara'da yetiştirilen ince yapağılı bir koyun ırkıdır.
• Ergin koyunlar yaklaşık 60 kg gelir; koç ağırlığı için kaynaklar ortalama 60,87 kg ile 80–100 kg arasında ayrışır.
• Kirli yapağı verimi ortalama 3,6 kg'dır; doğuran koyun başına 1,36–1,4 kuzu alınır.
• Türkiye'de Merinos tek bir ırk değildir; tescil listesinde üç ayrı Merinos yer alır.

Yetiştirildiği bölgeler

Marmara Bölgesi'nde, ağırlıklı olarak Güney Marmara'da yetiştirilir. TİGEM'in damızlık koyunculuk sayfasında bu ırk için Bursa'daki Karacabey işletmesi gösterilir.[1][2][3]

Verim yönü

Tescil ekine göre yapağı ırkıdır ve et verimi öncelikli olarak yetiştirilir; 2009 kataloğu verim yönünü et ve yapağı olarak verir.[1][2]

Görünüş

Beyazdır; yüz ve bacak uçları çıplaktır. Vücut geniş, derin ve yuvarlak, butlar dolgundur. Kuyruk yağsız, ince ve uzundur; TİGEM kuyrukların genellikle kesik olduğunu yazar. Koçların %10–15'i boynuzludur, koyunlar boynuzsuzdur. Kulaklar yatay ve geniştir.[1][2][3]

Ergin canlı ağırlık

Koyunlar tescil ekinde ortalama 59,26 kg (tek tek hayvanlarda 34,0–68,03 kg), 2009 kataloğunda 60–65 kg, TİGEM'de 60 kg. Koçlarda kaynaklar ayrışır: tescil ekinde ortalama 60,87 kg, 2009 kataloğunda 80–100 kg, TİGEM'de 90 kg.[1][2][3]

Doğum ağırlığı

Tescil ekinde erkek kuzularda ortalama 4,46 kg, dişi kuzularda ortalama 4,31 kg; tek tek kuzularda erkekte 4,32–4,92 kg, dişide 4,07–4,65 kg.[1]

Kuzu verimi

Doğuran koyun başına tescil ekinde 1,36, 2009 kataloğunda 1,4 kuzu.[1][2]

Süt verimi

Kaynaklar ayrışır. Tescil ekinde laktasyon süt verimi 78,99 kg, laktasyon süresi 140,38 gün; 2009 kataloğunda 140 günde 78 kg. TİGEM 90 günde 30–50 kg verir.[1][2][3]

Yapağı verimi

Yapağısı ince, birörnek ve tekstile uygundur. Kirli yapağı verimi tescil ekinde ve 2009 kataloğunda ortalama 3,6 kg (tek tek hayvanlarda 2,1–6,24 kg), TİGEM'de 3,5–4,0 kg; tescil ekinde ortalama incelik 22,11 mikrondur.[1][2][3]

Öne çıkan özellik

Alman Et Merinosu ile Kıvırcık'ın çevirme melezlemesiyle elde edilmiştir; TİGEM'e göre %90 Alman Et Merinosu genotipi taşır. Yaşama gücü yüksek, çiftleşme mevsimi uzundur; kuzularının büyüme hızı yüksektir. Bakım ve besleme koşulları daha iyi olan, engebesi az ovalık işletmelerde tercih edilir.[1][2][3]

Tescil

12 Aralık 2004 tarihli ve 25668 sayılı Resmî Gazete, Tebliğ No: 2004/39, Ek-10; yerel adları Karacabey Merinosu ve Türk Merinosu olarak geçer. Tescil listesinde üç ayrı Merinos vardır: Karacabey Merinosu, Anadolu Merinosu (Ek-33) ve Orta Anadolu Merinosu (Ek-34).[1][4]